Audio Description

Nancy’s Selby Connection

A powerful journey from Iran to Selby, via Turkey.

Nancy’s Selby Story

The Journey of Dandelions and the Voice of a Migrant 
سفر قاصدک‌ها و صدای یک مهاجر

—

“Where injustice ruled and hope for life had died, fear breathed, and everyone planted seeds of silence, in my heart a rebellion was born: I would not accept this cruelty. When I was condemned to burn in the fire of injustice, the desire to live still existed, and the flower of hope became the light on my path. In an unfair war, where my only weapon was hope, I decided to become a dandelion and fly toward the borders.”
«در جایی که ظلم بیداد می‌کرد و امید به زندگی مرده بود، ترس نفس می‌کشید و همه بذر سکوت می‌کاشتند، در دل من این ظلم را نمی‌پذیرفتم متولد شد. وقتی محکوم بودم در آتش ظلم بسوزم، اما میل به زندگی هنوز در من زنده بود و گل امید چراغ راهم شد. در جنگی ناعادلانه که تنها سلاحم امید بود، تصمیم گرفتم یک قاصدک باشم و به سوی مرزها پرواز کنم.»

—

Iran – Where the Pain Began
ایران – جایی که درد آغاز شد

Between staying to die or leaving to maybe survive, we spun into a storm of rage and cruelty and were carried farther and farther away from home.
میان ماندن برای مردن یا رفتن برای شاید زنده‌ماندن، در طوفانی از خشم و ظلم چرخیدیم و از خانه دورتر و دورتر شدیم.

Inside a speeding car, a sandstorm rose like a wild sea, swallowing the windows. Every moment felt like our last.
در داخل ماشینی که با سرعت در حرکت بود، طوفان شن مانند دریایی خشمگین بالا می‌آمد و شیشه‌ها را می‌بلعید. هر لحظه ممکن بود آخرین لحظه ما باشد.

We reached the water’s edge. A boy was waiting there.
به کنار آب رسیدیم. پسربچه‌ای آنجا منتظر بود.

He took out a folded inflatable boat and whispered:
قایق بادی کوچکش را بیرون آورد و آرام گفت:

“Quick… you only have ten minutes… if the border guards see us, they will shoot.”
«سریع… فقط ده دقیقه وقت داریم… اگر مرزبان‌ها ما را ببینند تیراندازی می‌کنند.»

My son, bent over and gripping a thorn bush tightly, pale with fear, looked at me and said,
«پسرم خم شده بود و از بوته خاری محکم گرفته بود، در حالی که رنگ از رویش پریده بود، نگاهم کرد و گفت:»

“Mother… the border guards will shoot us.”
«مادر… مرزبانان ما را با تیر خواهند زد.»

I held his hand.
دستش را گرفتم.

“There is no way back.”
«راه برگشتی نیست.»

We climbed into the boat. It was losing air quickly.
سوار قایق شدیم؛ قایقی که هر لحظه بادش کمتر می‌شد.

My daughter lifted her tiny hands to the sky:
دخترم دست‌های کوچکش را به سمت آسمان بلند کرد:

“God… we’re still children… please have mercy.”
«خدایا… ما هنوز کودکیم… به ما رحم کن.»

—

Migration – The Hidden Sorrows
مهاجرت – دردهای پنهان

“Migration carries a pain hidden among a thousand other sorrows, which the dandelion cannot reveal… Even the slightest word cannot speak of these pains, for shadows still loom, ready to strike at every confession. Even in the farthest corner of the world, the dandelion breathes in the siege of its fears.”
«مهاجرت دردی در دل هزاران درد دیگر پنهان کرده است که قاصدک نمی‌تواند از آن پرده بردارد… حتی کوچک‌ترین سخن نمی‌تواند از این دردها بگوید، زیرا سایه‌ها هنوز در کمین هستند و با هر افشاگری به او حمله می‌کنند. حتی در دورترین نقطهٔ جهان، قاصدک در محاصرهٔ ترس‌هایش نفس می‌کشد.»

And yet, in the middle of all those shadows, a voice inside me whispered:
اما در میان تمام آن سایه‌ها، صدایی در درونم زمزمه می‌کرد:

“Whenever you see hopelessness, call hope so loudly that hopelessness goes deaf.”
«هرگاه ناامیدی را دیدی، امیدواری را آن‌قدر بلند صدا بزن که گوش‌های ناامیدی کر شوند.»

Even in the farthest corner of the world, even when fear surrounded me, this voice kept me alive.
حتی در دورترین نقطهٔ جهان، حتی وقتی ترس مرا محاصره کرده بود، همین صدا مرا زنده نگه داشت.

—

Lullaby I – Twinkle Twinkle
لالایی اول – توینکل توینکل

To calm her trembling heart, I whispered:
برای آرام کردن دل لرزانش، آرام زمزمه کردم:

“Twinkle, twinkle, little star…”
«توینکل، توینکل، لیتل استار…»

For a moment, fear loosened its grip on us.
برای لحظه‌ای، ترس از ما دور شد.

—

Turkey – The Cold Room and the First Hardships
ترکیه – اتاق سرد و نخستین سختی‌ها

After the long crossing, we reached Turkey.
بعد از عبور طولانی، به ترکیه رسیدیم.

The room we rented was cold and empty. A smuggler—who pretended to be a good man—took my money, leaving us hungry and hopeless.
اتاق سرد و خالی‌ای اجاره کردیم. قاچاقچی‌ای که خود را آدم خوبی نشان می‌داد پولم را برداشت و ما را گرسنه و درمانده گذاشت.

Winter was harsh. We had no wood, no money, no warmth.
زمستان سخت بود. نه پولی داشتیم، نه چوبی، نه گرمایی.

My daughter fainted and was hospitalized.
دخترم بیهوش شد و در بیمارستان بستری شد.

My son’s spirit weakened under the weight of fear.
روح پسرم زیر بار ترس ضعیف شد.

Lullaby II – Hupoty Mapoty
لالایی دوم – هوپوتی ماپوتی

At night, when the children shivered from the cold, I sang “Hupoty Mapoty” to warm their hearts, if not their bodies.
شب‌ها که بچه‌ها از سرما می‌لرزیدند، «هوپوتی ماپوتی» می‌خواندم تا دل‌هایشان را گرم کنم، اگرچه تنشان هنوز سرد بود.

—

The Frozen Woman – The Story That Broke Me
زن یخ‌زده – داستانی که مرا شکست

One day, I saw the news:
روزی خبری دیدم:

A woman had frozen in the snow at the Turkish border.
زنی مهاجر در مرز ترکیه در میان برف یخ زده بود.

She had given her clothes, shoes, and socks to her children so that, with the hope in her heart, they could survive. And so it was.
او لباس‌ها، کفش‌ها و جوراب‌هایش را به فرزندانش داده بود تا با امیدی که در دل داشت زنده بمانند. و همین‌طور هم شد.

The shepherds found the children trembling and burned from the cold, lying beside their frozen mother in the snow.
چوپان‌ها بچه‌ها را لرزان و سوخته از سرما کنار تن یخ‌زده مادرشان در برف یافتند.

And I wondered…
و با خودم فکر کردم…

What turned her into a dandelion?
چه چیزی باعث شد او قاصدک شود؟

In those final moments, when she was trapped in the snow…
در آن لحظات آخر، وقتی در میان برف گیر کرده بود…

How many thousands of times did the world spin around her head?
چند هزار بار دنیا دور سرش چرخید؟

Just like me…
مثل من…

When I crossed the border…
وقتی از مرز عبور می‌کردم…

Under the bullets that could have been released toward us at any moment…
زیر تیرهایی که هر لحظه امکان داشت به سویمان رها شوند…

—

Lullaby III – Rock
لالایی سوم – راک

That night, heavy with sadness, I whispered the lullaby “Rock” to myself and my daughter, trying to soothe a fear that had no name.
آن شب، با دلی سنگین، «راک» را برای خودم و دخترم زمزمه کردم، تا شاید ترسی را آرام کنم که نامی نداشت.

—

England – The Second Birth
انگلستان – تولدی دوباره

After years of struggle, we reached England.
پس از سال‌ها سختی، به انگلستان رسیدیم.

Life did not suddenly become easy.
زندگی یک‌باره آسان نشد.

But here, in this new land:
اما در این سرزمین جدید:

In the mortar of change, I keep grinding myself and sewing this new culture into my skin.
در هاونگ تغییر همچنان خودم را می‌کوبم و فرهنگ جدید را به تنم می‌دوزم.

Each day a new piece.
هر روز تکه‌ای تازه.

Each day a new strength.
هر روز نیرویی تازه.

—

The Ending – The Lullaby of Dandelions
پایان – لالایی قاصدک‌ها

Whenever I hear the flight of dandelions, something aches inside me.
هر بار صدای پرواز قاصدک‌ها را می‌شنوم، چیزی درونم تیر می‌کشد.

A familiar sorrow rises…
اندوهی آشنا بلند می‌شود…

The sorrow of all the dandelions who were once mothers, children, families—scattered in the winds of migration.
اندوه همهٔ قاصدک‌هایی که روزی مادر، کودک، خانواده بودند و در بادهای مهاجرت پراکنده شدند.

And for that sorrow, I sing a lullaby.
و برای آن غم، لالایی می‌خوانم.

A quiet, gentle lullaby…
لالایی‌ای آرام و بی‌صدا…

So that it may finally sleep.
تا شاید بخوابد.

And now…
و اکنون…

My weary heart longs for a lullaby from this land.
دل خسته‌ام لالایی این سرزمین را می‌خواهد.

A lullaby for my exhaustion,
لالایی‌ای برای خستگی‌هایم،

For a body and soul that haven’t slept in years,
برای تن و روحی که سال‌هاست نخوابیده،

For wounds that still remain unhealed.
برای زخم‌هایی که هنوز التیام نیافته‌اند.

I want to sleep with that lullaby…
می‌خواهم با آن لالایی بخوابم…

And wake at dawn in a peace that never ends.
و با سپیده‌دم، در آرامشی بیدار شوم که پایانی ندارد.

Nancy

Character Collage